مكتوب 90 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الأخ الأعزّ الشيخ كريم الدّين محمّد أيّده اللَّه . شادىِ عارفان امّا بعد ؛ با وجود خداى عزّوجلّ غم يعنى چه ؟ غصه يعنى چه ؟ ملال يعنى چه ؟ اين‌ها همه روايح جنبش نفس خبيث است . اگر آدمى خودى را بر خداى نگزيدى به اين محنت ها مبتلا نشدى . امّا بعضى بندگان باشند كه خداى عزّوجلّ ايشان را از رحمت خويش اين كرامت داده باشد كه اگر محفوف به صد از اين جنس باشند چون نام خداى عزّوجلّ يك بار برند آن‌ها همه از ايشان فرو ريزد و از آن‌ها چنين پاك شوند كه آن روز كه از مادر زائيده‌اند . و با ايشان نه غم ماند و نه شادى ، نه نشاط و نه ملال مگر ذوق محبّت ذوالجلال ؛ ذوقى معرّا از هيجان ، ذوقى كه نفس را از آن خبر نباشد و از فيض رحمت « لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ » « 1 » با وى همراه كرده باشند و قد صدق مولانا الرومي قدّس‌اللَّه تعالى سرَّه العزيز : باغ سبز عشق كو بىمنتهاست * جز غم و شادى درو بس ميوه‌هاست

--> ( 1 ) . چشم ها او را نمىبينند ؛ ولى او همهء چشم ها را مىبيند ؛ سورهء انعام ، آيهء 103 .